De KAMPIOENEN van JO11-8!



Daar stonden we dan, Berber en ik, op een snikhete woensdag na de zomer van 2016, op het voetbalveld om onze kroost aan te moedigen. We maakten een praatje en hadden het al gauw over het feit dat er nog geen leider was voor onze oudste zonen, die in de JO11-8 mochten spelen . De tijd begon te dringen, m.a.w. de competitie ging bijna van start en er was nog geen duidelijkheid omtrent het leiderschap.

Berber en ik keken elkaar aan en hadden beiden dezelfde gedachte, namelijk “Zullen we gek doen en als moeders onze krachten bundelen om die jongens het komende seizoen te begeleiden?” Zo gezegd, zo gedaan. Al snel kwam ik Paul tegen langs het voetbalveld en mocht een groot net met voetballen in ontvangst nemen. Na het einde van de training, haalde ik mijn zoon op die naar me keek alsof hij water zag branden. Daarna verscheen een brede glimlach en met vol ongeloof vroeg hij: “Ben jij de leider?”

Ik bevestigde dat met een knikje en voegde daaraan toe dat ik het samen ging doen met Berber. Mijn zoon schoot in een vreselijke lachkik en zei dat ik helemaal geen verstand had van voetballen. Met schaamrood op de kaken moest ik dit wel toegeven. Inderdaad ik had geen enkele voetbalervaring, maar ja, is dat dan zo hard nodig? En zo gingen we los.

De spetters van ons team waren: Jayden, Rahim, Jelte, Amojan, Roesj, Jesse, Nolan, Sidad, Niek en Tycho! De eerste wedstrijd moest natuurlijk wel professioneel aangepakt worden. Hmmm, hoe doe je dat? Berber en ik hebben ervoor gekozen om de jongens eerst te vragen waar ze goed in waren en op basis daarvan hebben we een opstelling gemaakt.  Ook hebben we gevraagd wat belangrijk is tijdens een voetbalwedstrijd. Nou, daar kwamen de jongens goed uit. Zo konden wij mooi leren van ze.

Na het praten, moesten de spieren uiteraard ook los komen en ben ik maar met de jongens een warming-up gaan doen. Zelf maar het voortouw nemen en uitleggen wat de bedoeling was. De jongens schikten zich keurig en gingen fanatiek meedoen. Voor de wedstrijd stond het voor mijn gevoel al 5-0. Met warme spieren konden we los in het veld, en hoe?! Berber en ik hebben vol ongeloof naar elkaar gekeken, wat waren dit een toppers!

Wat een fanatiek ploegje en een prachtig mooi samenspel. De doelpunten vlogen om de oren en zo stond de teller aan het einde van de eerste wedstrijd op 10-0. Hulde aan de boys! De tweede wedstrijd ging ook voortvarend en daarna kwamen we als team echt pittige tegenstanders tegen. We moesten leren omgaan met tegenslag en nog meer en harder samenwerken. Hoe hard we ook ons best deden, we verloren helaas vele wedstrijden. Niet enorm, maar met 1 of 2 punten verschil. Dit knaagde aan onze boys. Als begeleiders moesten we ze mentaal weer opkrikken, maar hoe? Toen kwam de pannenkoekenmeter in leven. Nu zult u zich afvragen, de watte? Inderdaad de pannenkoekenmeter. We gingen niet voor het eindresultaat, maar voor het proces. Na iedere helft van een wedstrijd gingen we drie zaken evalueren: aanvalsdruk, verdediging en fanatisme. Hiermee kon het team punten verdienen. Bij voldoende punten, stond hun een pannenkoekendiner in het verschiet. Dit stond de jongens wel aan en zo heeft de pannenkoekenmeter hen het eerste deel van het seizoen er doorheen gesleept.

De zaalperiode diende zich aan. Nieuwe ronden, nieuwe kansen. En ja wel, de drie punten waarop we in het vorige seizoen veel op gehamerd hadden, werden zichtbaar. Er werden vele wedstrijden gewonnen. De hoop van de jongens kwam terug en daarmee ook het zelfvertrouwen. Ook konden we beter samenwerken en stonden we aan het einde van het zaalseizoen in de top 3!!! Een topprestatie!!!

Met vol vertrouwen konden we na de winter het veldseizoen aan. Berber en ik kregen steeds meer ervaring in het begeleiden en hadden ons een nieuwe uitdaging gegeven, namelijk zelf training geven op de vrijdag, naast de woensdagmiddag die werd verzorgd door de voetbalschool. Tja, dat was me wat. Geen enkele ervaring in het voetballen zelf, hoe geef je dan in hemelsnaam training? Lang leve Youtube!

Veel filmpjes kijken (en stiekem als zoonlief op bed lag een beetje oefenen in de kamer J). De start was jammer genoeg niet heel evenwichtig. We verloren wat, we wonnen wat, fifty fifty. We hadden ons het doel gesteld om in de top 3 te eindigen, want dat zou moeten lukken met onze toppers. Maar wonderwel wonnen we de laatste vijf wedstrijden achtereen. Eigenlijk was het geen wonder, want de jongens die stonden daar toch te voetballen. Het plezier en het fanatisme spatten ervan af en het werd alsmaar meer een geoliede machine. Het overspelen lukte beter en vrij lopen voor het doel ging ook beter.

We waren snel en verrassend in de aanval, die enorm werd gesteund door een krachtig middenveld. En wat konden die verdedigers en de keeper(s) daar ook veel ballen keren. De stofzuigers van het team. Wat een samenwerking van deze mannen! En zo belandde we bij de laatste wedstrijd van de competitie. Bij winst van deze wedstrijd, konden we kampioen worden. Met vele fans konden we het team naar de eindoverwinning toe juichen. Bij het eindsignaal, stond het kippenvel overal.

Het is gelukt, KAMPIOEN met deze mooi mannen (en dat zonder voetbalervarig J). Wat zijn het toch prachtmannen, stuk voor stuk vriendelijke, gezellige boys die samen fantastisch kunnen voetballen. Wat hebben we als begeleiders toch genoten van dit team. Wie deze boys na de zomer in het team krijgt, mag in zijn handen knijpen, want ze zijn goud waard!!!  
Een mooie zomer toegewenst mannen, geniet ervan!
 
Aty Steenstra


 

Afdrukken

Bcl
Textielstra
Adrenna
Veltman Footer
Ing
Vos

Contact

  • Contactgegevens
  • Routebeschrijving
  • Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
  • Inloggen / uitloggen

Volg Frisia